Prof. Dr. Muhamet Aliu, historian i njohur, ka vënë në pah rëndësinë vizionare të ish-Presidentit të Kosovës, Ibrahim Rugova, në ndërkombëtarizimin e çështjes së Kosovës. Sipas Aliut, Rugova e kuptoi thellësisht nevojën për të pozicionuar çështjen e Kosovës në arenën ndërkombëtare shumë kohë para se të shpërthente konflikti i armatosur, një strategji që rezultoi jetike për fatin e saj.
Kjo qasje, e cila konsistonte në sensibilizimin e opinionit publik dhe instancave diplomatike botërore, u bazua në parimin e rezistencës paqësore. Rugova besonte se vetëm përmes angazhimit aktiv të komunitetit ndërkombëtar mund të gjendej një zgjidhje e drejtë dhe e qëndrueshme për Kosovën, e cila në atë kohë ndodhej nën një shtypje të rëndë nga regjimi serb.
Roli i diplomacisë paqësore
Strategjia e Rugovës përqendrohej në dërgimin e mesazhit të Kosovës në qendrat vendimmarrëse perëndimore. Ai zhvilloi takime të shumta me liderë botërorë dhe përfaqësues të organizatave ndërkombëtare, duke shpjeguar situatën e shqiptarëve të Kosovës dhe duke kërkuar mbështetje për të drejtën e tyre për vetëvendosje. Kjo punë e palodhur diplomatike, e kryer në kushte tejet të vështira, krijoi bazat për njohjen eventuale të aspiratave të popullit të Kosovës.
Historiani Aliu thekson se Rugova e kishte të qartë që shpërthimi i një lufte në Kosovë do të ishte tragjik dhe se parandalimi i saj, ose të paktën zbutja e pasojave, kërkonte një strategji parandaluese diplomatike. Përmes kësaj qasjeje, ai arriti të ndërtojë një rrjet të gjerë mbështetjeje ndërkombëtare, e cila më vonë do të luante një rol vendimtar gjatë periudhës së ndërhyrjes së NATO-s.
Trashëgimia e një vizioni largpamës
Vizioni i Rugovës për të ndërkombëtarizuar çështjen e Kosovës ka lënë një trashëgimi të fortë. Ai parashikoi me saktësi se pa një vëmendje dhe presion të jashtëm, fatet e Kosovës do të ishin edhe më të vështira. Kjo strategji diplomatike, e cila kulmoi me mbështetjen e fuqishme ndërkombëtare dhe ndërhyrjen e NATO-s në vitin 1999, dëshmoi se lëvizja e tij ishte thelbësore për mbrojtjen dhe çlirimin e Kosovës.
Ndërhyrja humanitare e NATO-s erdhi si rezultat i ndërgjegjësimit të komunitetit ndërkombëtar për krimet e rënda që po ndodhnin në Kosovë, një ndërgjegjësim i ndërtuar me kujdes nga puna diplomatike e Presidentit Rugova dhe bashkëpunëtorëve të tij. Kjo ndërhyrje i dha fund gjenocidit serb ndaj popullatës shqiptare, duke shënuar një moment kyç në historinë e Kosovës dhe rajonit.
Këndvështrimi i profesor Aliut thekson se puna e Rugovës nuk ishte thjesht një reagim ndaj ngjarjeve, por një strategji largpamëse që parashikonte nevojat e Kosovës në një periudhë kritike. Kjo qasje i hapi rrugën jo vetëm çlirimit, por edhe ndërtimit të një shteti të pavarur dhe sovran, duke siguruar mbështetjen e patjetërsueshme të aleatëve perëndimorë.
BurimiKoha
